.sławomir.piechota

                                                     Krystyna Karbownik (1941-2003)

Krysiu, Krysiuniu!

Takimi słowami zwróciłam się, żegnając w ostatniej drodze, drodze z której nie ma powrotu - Krystynę Karbownik - dnia 7 maja 2003 r. na cmentarzu na Swojcu we Wrocławiu.

Zadziwiło się majowe słońce i wrocławska przyroda, że nie będą mogły już więcej towarzyszyć Krysi w Jej licznych wycieczkach, rajdach, spotkaniach. W poszumie liści cmentarnych drzew pochyliły się liczne sztandary i nasze głowy, ze ściśniętymi ze smutku ustami.

W trakcie uroczystej mszy świętej w Kościele pod wezwaniem św. Jacka i potem - podczas ceremonii złożenia urny z prochami w rodzinnym grobie - każdy z nas przywoływał w swej pamięci te rozmowy i kontakty z Krysią, które były konieczne, najważniejsze, serdeczne, bardzo osobiste i bardzo potrzebne.

Trudno wybrać takie okresy Jej życia, które byłyby swoistym znakiem firmowym Jej aktywności i pasji społecznikowskiej. Całe życie Krysi było niezwykle pracowite, przesiąknięte do imentu PTTK-owskimi ideałami, służbą dla innych. A przy tym była zawsze promiennie uśmiechnięta i zadbana, wodząca prym w każdej grupie ludzi z Towarzystwa. Takie cechy posiada tylko ktoś wyjątkowy, Miała je Krysia Karbownik.
Zżyłyśmy się obie najbardziej po pamiętnym X Zjeździe PTTK w roku 1981. Ona została wówczas członkiem Prezydium ZG PTTK, a ja byłam w składzie Plenum, toteż zachodziło sporo okazji, aby się spotykać, gawędzić, twórczo spierać o jak najlepszy wizerunek PTTK w społeczeństwie.

Od tamtego czasu na każdym ważnym spotkaniu spędzałyśmy - jako współlokatorki - przegadane noce. Wielce ceniłam sobie Jej szczerość i życzliwość, trafne sądy o członkach Towarzystwa i o tym wszystkim - co dobrego i co nieszczególnego dzieje się w PTTK.

Trudno się temu dziwić - miała prawo oceniać i umiała to robić. Jej doświadczenie było ogromne - przewodnik i instruktor przewodnictwa PTTK, oddana wszystkim akcjom programowym dotyczącym krajoznawstwa i turystyki, pomysłodawczyni i organizatorka wielu imprez, szkoleń dla dzieci i młodzieży oraz osób niepełnosprawnych. Nauczycielka i przyjaciel.


Dziesiątki lat swego PTTK-owskiego dorobku wykorzystała z polotem w ostatnim okresie swego życia do działań w Towarzystwie Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich we Wrocławiu oraz jako dyrektor Fundacji Kresowej "Semper Fidelis".

Wiedziałam o chorobie Krysi, lecz głęboko wierzyłam, że starczy Jej energii, siły i woli, aby ją przezwyciężyć.

Wstrząsnęła mną tragiczna wiadomość o Jej odejściu na Wieczny Szlak. A mieliśmy się wszyscy u Niej spotkać - właśnie w maju 2003 r. - na wielkiej, międzynarodowej imprezie z udziałem osób o specjalnych potrzebach.

Krysiu! Dziękuję Ci za Twą pomoc, mądre rady i bezinteresowną przyjaźń, darowaną mi przez tyle lat. Czy znajdę na swojej drodze kogoś, kto tak jak ty - zawsze z zaciekawieniem i ochotą - chciałby mnie wysłuchać?

Za szybko skończyło się Twoje bardzo aktywne, bogate, pełne tempa i pasjonujące życie. Teraz będziesz wiecznie odpoczywać, dobrotliwie otulona Matką Ziemią.

Żegnaj, Krysiu!

Zostaniesz na zawsze w naszych sercach i pamięci

Maria Maranda

Tekst z GOŚCINIEĆ PTTK