Kiedy ktoś opowiada o swoim programie – zwłaszcza politycznym – mówię: powiedz najpierw, co dotąd zrobiłeś? W ten sposób najlepiej można poznać, kto co potrafi i czy to, co obiecuje, potem naprawdę realizuje.

Sam więc również najpierw chcę powiedzieć, co zrobiliśmy w ciągu tej kończącej się kadencji, a co chcielibyśmy kontynuować po październikowych wyborach.

Co zatem się wydarzyło w czasach rządu Donalda Tuska z naszym udziałem w polityce społecznej państwa na rzecz osób niepełnosprawnych?

Przede wszystkim uchwaliliśmy zasadniczo zmieniające sytuację osób niepełnosprawnych ustawy:

1. o rentach olimpijskich, które teraz przysługują także wszystkim medalistom Igrzysk Paraolimpijskich i Igrzysk Głuchych – na równi ze zwykłymi olimpijczykami,

2. o psie asystującym i psie przewodniku - z którym teraz można wejść nie tylko do sklepu, restauracji czy urzędu ale nawet do zakładów opieki zdrowotnej,

3. o dostosowaniu organizacji wyborów do potrzeb osób niepełnosprawnych - której zasadnicze elementy potwierdził w wyroku 20 lipca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny,

4. wspierającą zatrudnienie osób niepełnosprawnych w urzędach i innych jednostkach publicznych – państwowych i samorządowych,

5. o języku migowym i innych środkach komunikowania się osób niesłyszących i niedosłyszących,

6. podwyższającą możliwość zarobkowania rencistów socjalnych z 30 do 70% średniej krajowej.

Nastąpiło także ostre podwyższenie kar za zajmowanie bez uprawnień miejsc parkingowych osób niepełnosprawnych (z 50 do 500 zł + 6 punktów karnych). Program SEJM BEZ BARIER uczynił obiekty Sejmu wzorcowo dostosowanymi dla osób niepełnosprawnych, by były przykładem dla wszystkich obiektów publicznych, również zabytkowych.  Radykalnie uprościliśmy przekazywanie 1% podatku organizacjom pożytku publicznego, dzięki czemu kwota, którą takie organizacje zebrały wzrosła z ok. 110 mln w roku 2008 zł do ponad 380 mln zł w roku 2009; a wśród 30-tu organizacji, które zebrały najwięcej - 15 działa na rzecz osób niepełnosprawnych (jak Fundacja Anny Dymnej, Fundacja Ewy Błaszczyk czy wrocławska Fundacja na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową). Konsekwentnie też realizowana była waloryzacja rent i emerytur: średnia renta z tytułu niezdolności do pracy wynosiła w 2006 - 989,- zł; w maju 2011 - 1.329,-zł....),

Czy kiedykolwiek wcześniej sprawy osób niepełnosprawnych miały w Polsce taką rangę, były tak priorytetowe w polityce społecznej państwa? Teraz czas na kontynuację – w tym zwłaszcza nowe programy na stałe, jako obligatoryjne, realizowane z środków PFRON (asystent, wspomagane zatrudnienie), poprawę zaopatrzenia w sprzęt ortopedyczny i środki pomocnicze, a wreszcie skuteczne przełamanie tzw. pułapki rentowej. I dlatego ponownie kandyduję.

Sławomir Piechota

lat 51, żonaty, dwoje dzieci (studenci Politechniki Wrocławskiej), z zawodu radca prawny.

W latach 1994-2005 radny Wrocławia, w tym przewodniczący Rady Miejskiej i Wiceprezydent Miasta ds. społecznych. Od 2005 r. poseł PO, w Sejmie przewodniczy Komisji Polityki Społecznej i Rodziny.